اگر ماهي بودم

توي خيابون قدم ميزديم و حال و هواي روزهاي پايانِ سال رو مي ديديم. عجله و سرعتِ مردم براي رسيدن به چيزي كه من ازش سردر نميارم!

از كنارِ بساط يه فروشنده اي رد شديم كه ماهي مي فروخت، و يه خانمي داشت از بين ماهي ها، يكي رو انتخاب مي كرد، بله؛ انتخاب! براي من كه عبارتِ عجيبيه، انتخابِ ماهيِ سفره هفت سين!

با خودم فكر كردم، حتي اگه يه ماهي كوچولوي قرمز بوديم، باز هم قد، هيكل، باله هامون و مدل شنا كردنمون ما رو مورد پسند مي كرد و آدمها، توي دنياي ماهي ها هم دنبالِ ظاهر بودند. اونجا هم بخاطر ماهي بودن خواستني نمي شديم، بلكه ابزاري بوديم براي خودنمايي.

پي نوشت: حدس ميزنم سرنوشت سيب ها، سنجدها و سبزه ها هم، شبيه ماهي ها باشه.

دل به دريا زده ام...