خودشناسیِ ما آدمها

ما آدمها معمولاً توقع داریم همه باهامون همانرژی باشن و حال و هوامون رو بفهمن..همه متوجه بشن چرا این روزها دغدغه یه موضوع خاص رو داریم، همه درک کنن که ما میخواییم الان درباره چی حرف بزنیم و با ما هم کلام شن...

اما همین ما آدمها، معمولاً درک نمیکنیم که هر رابطهای، حداقل دو طرف داره و اینکه فقط بخواییم طرف مقابل ما رو بفهمه و درک کنه، مثل این میمونه که یه جادهای همه سال یکطرفه باشه...باید گاهی هم از اون طرف ماشینها بیان و برن تا زندگی معنی پیدا کنه..حتی اگه اون طرف جاده خلوتتر باشه..

ما آدمها افراط میکنیم، یا غریقنجات میشیم، چیزی برای خودمون باقی نمیذاریم و همه بلیطهامون رو برای طرف مقابلمون خرج میکنیم، یا مثل یه قربانی همش داریم نشون میدیم که نیاز به کمک داریم..و معمولاً قربانیها و غریقنجاتها خیلی خوب همدیگرو پیدا میکنن و برای همین به نظر میاد چقدر رابطه داره خوب پیش میره...

تا حالا به خودمون دقت کردیم؟ ما نقش کدوم رو به عهده داریم؟ قربانی؟ یا غریقنجات؟ یا شاید هیچکدوم..یه آدم که توی موقعیتهای مختلف، واکنش مناسب همون موقعیت رو نشون میده و درگیر بازی نمیشه؟ شاید باید بیشتر خودمون رو بشناسیم..

دل به دريا زده ام...